Van introvert naar ‘Kajak Queen’
Ik was best nerveus om mee te gaan met Powder Days. Als introvert vind ik het spannend om nieuwe
mensen te leren kennen. Daarnaast leek het me ook een gek idee om met vreemden een week te
gaan kajakken. Maar na mijn behandelingen voor leukemie, had ik juist zin in een uitdaging. Ik voelde
me lange tijd ongelukkig en niet mezelf in mijn lichaam. Ook dacht ik: “Een week lang kajakken, dat
kan ik toch helemaal niet met mijn energie?” Desondanks besloot ik de gok te wagen en stapte op
het vliegtuig.
Al vrij snel leerde ik mijn reis- en lotgenoten kennen. Ik was weliswaar de jongste deelnemer, toch
merkte ik dat er een klik was. Ik voelde me veilig om mijn verhaal te delen en vond het fijn om met
anderen over onderwerpen te praten waarmee je te maken krijgt als je op jonge leeftijd kanker krijgt.
De eerste dag oefenden we met de kajak op een meertje. Dat was in het begin best een uitdaging!
Maar al snel had ik de smaak te pakken en kon ik niet wachten om de rivier op te gaan. Helaas
kregen we de dag erna te maken met hoogwater en werd er besloten om te gaan raften. Maar dat
was echt supervet! Met z’n allen de teamspirit voelen en samen ons door de hoge golven heen slaan.
Op de derde dag gingen we eindelijk de rivier op. Het voelde alsof ik leefde. Ik was niet meer
opgesloten in een ziekenhuiskamer, maar buiten in de frisse lucht met een onwijs mooi uitzicht op de
bergen. Het kajakken ging bovendien ook nog eens ontzettend goed! Elke keer als we weer even
stopten, zeiden de begeleiders dat ik alleen maar aan het glimlachen was. Dat was mijzelf niet eens
opgevallen. Ik stopte al mijn energie in het kajakken en verlegde mijn grenzen. Ik bleek veel meer te
kunnen dan ik in eerste instantie dacht. Het zieke meisje uit het ziekenhuis veranderde in een ‘Kajak
Queen’ op het water.
’s Avonds, uitgeput van het kajakken, werd er lekker voor ons gekookt en konden we gezellig
napraten. En als het begon te schemeren, zaten we bij het kampvuur en blikten we terug op de dag
en praatten we over AYA-gerelateerde onderwerpen. Dat was erg fijn en voelde heel besloten. Je kon
echt delen wat er in je omging. Vaak denk je dat je de enige bent met een bepaald probleem, maar
dan hoor je ervaringen van lotgenoten en voel je je minder alleen.
De laatste afvaart wordt de ‘Graduation’ genoemd. Je gaat dan één voor één kajakken op een
gedeelte van de rivier met best hoge golven. Spannend, maar tegelijkertijd ook jammer dat het voorbij
was. Ik had alle dagen zo intens genoten; een week lang weg van thuis in een andere wereld. Dat
laatste stuk kajakte ik met een lach en een traan; onwijs trots op mezelf dat ik dit had gedaan.
Ik kan het iedereen aanraden die na zijn kankerbehandelingen niet goed weet hoe je er ooit weer
bovenop komt. Als je niet weet hoe je weer vertrouwen krijgt in je lichaam en wat je allemaal eigenlijk
nog kunt. Het is zo waardevol om je ervaringen met anderen te delen en samen zoiets moois te
ervaren. Ik kijk met een intens gelukkig gevoel terug op Power Days. Een week vol mooie
herinneringen die niemand mij meer afpakt!
