Tijdens mijn ziekteproces heb ik 8 maanden niet thuis gewoond, er 5 in het ziekenhuis gelegen en heb ik op het randje gebalanceerd van nooit meer thuis komen. Gelukkig is dit goed afgelopen en kon ik naar huis. Het duurde lang voordat ik weer de vader en partner kon zijn die ik was en wilde zijn. Dit heeft veel impact gehad om mijn vrouw en twee jonge kinderen. Aan schuldgevoel en compesatiedrang was bij mij dus geen gebrek. Ik deed er alles aan om de verloren tijd goed te maken en besloot er altijd voor hun te zijn.
Zo’n 1,5 jaar later ben ik mee geweest met Powderdays en dit was voor mij de eerste keer na deze periode om mijn gezin (weer) achter te laten. Hetzelfde schuldgevoel kwam weer naar boven. Al is het wellicht niet rationeel, het gevoel van je gezin in de steek laten kwam ook toen weer naar boven. Tijdens de week merkte ik dat ik niet de enige was die met dit gevoel rond liep en die erkenning is heel fijn. Daarnaast heb ik geleerd dat wanneer je tijd voor jezelf neemt een uur, een dag of een week je juist een betere ouder of partner wordt. Er voor ze zijn is belangrijk maar aan jezelf denken net zoveel. In een Powderdays week vind je de betere versie van jezelf en kom je met vernieuwde energie thuis terug. Je verliest een week aan tijd maar wint uiteindelijk veel meer.
Heb je een gezin thuis en twijfel je? Doe het gewoon. Je gezin kan best even zonder je en ze krijgen er een energieke papa of mama voor terug.
